Autorzy próbują przedstawić Pomeranię 1945 jako grupę paramilitarną. Tu kolejny raz mijają się z prawdą. Ćwiczenia organizowane na wspomnianym w artykule poligonie odbywają się z udziałem najróżniejszych GRH po to aby ich członkowie podczas inscenizacji, czy filmów wiarygodnie zagrali role żołnierzy podczas walki. Podczas takich ćwiczeń członkowie grup rekonstrukcyjnych uczą się zasad bezpieczeństwa posługiwania się bronią historyczną , oraz zachowania ostrożności na polu z ładunkami pirotechnicznymi imitującymi wybuchy. Takie umiejętności są niezbędne dla bezpieczeństwa uczestników i widowni inscenizacji historycznych. Powinno cieszyć że członkowie grup historycznych ćwiczą w specjalnie przystosowanym do tego miejscu pod okiem fachowców. Historyczne mundury i ekwipunek podczas ćwiczeń są niezbędne, trzeba oswoić się z ich zastosowaniem. Nie jest żadną manifestacją ich noszenie, to po prostu kostium i rekwizyty z którymi aktor (rekonstruktor) musi się zaznajomić. „Dowodem koronnym” dla udowodnienia z góry założonej przez autorów tezy o rzekomych niebezpiecznych fascynacjach w Pomeranii 1945 są cytaty z forum. Panowie Gondek i Sowula w niewiadomy sposób uzyskali dostęp do wewnętrznego prywatnego forum dostępnego tylko dla członków grupy w celu komunikacji. Wypowiedzi z forum zostały zacytowane w formie wyrwanej z prawdziwego kontekstu luźnych rozmów na forum. Przedstawione zostały w kontekście który nie ma nic wspólnego z rzeczywistymi poglądami autorów.

Pseudonimy w formie niemiecko brzmiących nazwisk są elementem artystycznej kreacji odgrywanych postaci. Raz ktoś nazywa się Dyzien., na innej inscenizacji Isajew. Mało wiarygodnie odgrywalibyśmy rolę żołnierzy np niemieckich wołając do siebie podczas inscenizacji Sławek, lub Bartek. Na różnych forach spotyka się najróżniejsze pseudonimy. Na naszym forum funkcjonują nasze pseudonimy artystyczne. I nic więcej, nie ma tu żadnego drugiego dna które usilnie usiłują przedstawić czytelnikom autorzy artykułu w Wyborczej.

Nie po raz pierwszy zresztą Gazeta Wyborcza atakuje polski ruch rekonstrukcji historycznych. np 31.03.2008 pojawił się tekst krytykujący cały sens i ideę inscenizacji historycznych przy okazji ataku na inscenizację zorganizowaną w Warszawie w rocznicę akcji pod Arsenałem.

http://wyborcza.pl/1,76842,5071846.html Cytuję autora-

“To nieprawda, że “rekonstrukcje” przypominają młodzieży historię i uczą szacunku do niej. Są tylko zabawami militarystycznych maniaków broni i zbroi”

Tym samym zastanawia brak konsekwencji Gazety Wyborczej kiedy zostaje ona patronem medialnym inscenizacji historycznych w których między innymi występują członkowie grup odgrywających rolę żołnierzy Waffen-SS. Na przykład w Poznaniu 14.07.2007 podczas inscenizacji z okazji święta 7 PSK upamiętniającej wyzwolenie miasta z pod okupacji niemieckiej. (zdjęcie zamieszczone powyżej zostało wykonane właśnie podczas tej inscenizacji)

Należy się zastanowić komu zależy na likwidacji i pogrążeniu ruchu rekonstrukcji historycznych w Polsce. Bo jak inaczej można zorganizować inscenizację przedstawiającą walki Powstania Warszawskiego bez udziału grup odgrywających SS-manów. Jak pokazać prawdziwe oblicze wojny, zbrodnie dokonywane przez Hitlerowców i Sowietów, ale również bohaterską walkę o niepodległość Polaków bez używania kostiumów (mundurów) niemieckich, czy sowieckich? Nie powinno dziwić że oddolna inicjatywa młodych Polaków chcących przeżywać ponownie historię poprzez inscenizacje, czy udział w nowych polskich filmach historycznych budzi niepokój u naszych wschodnich i zachodnich sąsiadów. Mądra polityka historyczna i rozszerzenie ogólnej świadomości historycznej może się nie podobać. Nie dziwi fakt że obywatelom i państwom odpowiedzialnym za wybuch i skutki II wojny światowej nie jest na rękę aby o tym przypominać i pamiętać. Dziwi natomiast że krajowe media atakują tak pożyteczną dla świadomości historycznej inicjatywę jaką podejmują grupy rekonstrukcji historycznych.

Na koniec autorzy zadają pytanie- Jakie są granice zabaw w odtwarzanie historii? Czy nadaje się do tego każde wydarzenie, także to tragiczne i bolesne?

Po pierwsze trudno inscenizacje historyczne nazwać zabawą, to swego rodzaju misja propagowania wiedzy historycznej poprzez jej żywy odbiór.

Po drugie, historia Polski, jak i Europy składa się niestety z wielu tragicznych wydarzeń. Czy aby zadowolić panów Gondka i Sowulę powinniśmy zrezygnować z przypominania o tych faktach również przy pomocy inscenizacji historycznych i filmów?

Marek Łukasik-Pomerania 1945